تبلیغات
بررسی و كارشناسی صنایع موشكی و پدافندی و جنگنده های برتر دنیا - مطالب هفته اول بهمن 1388
دوشنبه 5 بهمن 1388

f_20

   نوشته شده توسط: reza sabbaghi    نوع مطلب :جنگنده های چند منظوره ،

Icon14 F-20 ، ببر کوسه آمریکایی

برای مثال سیستم رادار چند حالته خلبان را قادر به شناسایی و یافتن و مسیریابی هدفدر رسایی وبردی معادل 48 ناتیکال مایل می سازد همچنین سیستم ماموریت کامپیوتریهواپیما را در هماهنگ سازی و سازماندهی مهمات و تسلیحات جنگی یاری می نماید. لازمبه ذکر است سیستم اچ یو دی هد آپ دیسپلی این جنگنده نیز قابلیت های جالبی را درزمینه مکان یابی و وضعیت استقرار سلاح ها در شرایط بحرانی را برای خلبان ودر سطح ورسایی چشم وی فراهم آورده است.



این امکانات خلبان را قادر به شناسایی صحیح هدف بدون نظرانداختن به پایین و نشان دهنده ها می سازد، چرا که تمام اطلاعات اعم از ارتفاع وسرعت در این صفحه نقش می بندند. نورثروپ در این طرح یک کاناپی وسیع و در عین حالجدید را طراحی نمود که میدان دید را نسبت به جنگنده های پیشین این شرکت نزدیک به 50درصد افزایش داده بود. توسعه در زمینه جا و وضعیت سر نیز هرچه بیشتر و بیشتر بهوضعیت دید خلبان می افزود چرا که این مسایل در شرایط بحرانی بسیار موثر و تعیینکننده هستند. از ویژگی های مثبتآیرودینامیکی این جنگنده می توان به بزرگتر نمودنزائده روی بال ها اشاره کرد که 30 درصد برا را برای مانورهای گوناگون افزایش میداد.



شکل دماغه نیز جنگنده را برای انجام مانورها در ارتفاعات بالاتراز طرف لبه حمله خود توانا می ساخت. بدنه هواپیما نیز قادر به مقاومتی به نسبت 9 جییا شتاب گرانشی زمین بود. جنگنده اف20 برای نگهداری نیز ساده و قابل اطمینان بوده ودر مقایسه با جنگنده های همزمان از درجه بهتری برخوردار بود. اف-20 حدود 53 درصد ازسوخت بهینه تری برخوردار بوده و کم مصرف تر به حساب می آمد و 63 درصد از نظر عملیاتنگهداری مقرون به صرفه تر بوده و به این شیوه از چهار نظر قابل اطمینان به نظر میرسید. حداکثر سرعت این هواپیما 2 ماخ و از سقف پروازی نزدیک به 20 کیلومتر برخورداراست که مشخصاتی بسیار مطلوب برای یک شکاری محسوب می شوند


نوع : جنگنده شکاری
کشور سازنده : آمریکا
کارخانه سازنده : نورث روپ
سال ساخت : 1982
تعداد ساخته شده : 3
تعداد خدمه : 1 نفر
طول : 14.4
فاصله نوک دو بال : 8.53
ارتفاع : 4.2
وزن خالی : 5090 کیلوگرم
حداکثر وزن هنگام برخاست : 11920 کیلوگرم
حداکثر سرعت : 2 ماخ
برد : 3980 کیلومتر
سقف پرواز : 16800 متر
نرخ صعود : 225 متر بر ثانیه
قیمت پروژه : 1.2 میلیارد دلار

تسلیحات :
دو توپ 20 میلیمتری و 5 مقر بمب و موشک با قایلیت حمل 3600 کیلو مهمات و موشک های ماوریک و سایدوایندر

هواپیماهای مشابه :

AIDC F-CK-1 Ching-kuo
F-16 Fighting Falcon
HAL Tejas
JF-17 Thunder


برچسب ها: f_20 ،

دوشنبه 5 بهمن 1388

هواپیمای جگوار

   نوشته شده توسط: reza sabbaghi    نوع مطلب :جنگنده های چند منظوره ،

Icon14 هواپیمای جگوار (Jaguar)، پلنگ اروپایی

This image has been resized. Click this bar to view the full image. The original image is sized 691x473 and weights 23KB.

جگوار(Jaguar) در لغت به نوعی پلنگ خالدار آمریکایی اطلاق می شود. اولین فروند از نمونه تولیدی هواپیمای پشتیبانی تاکتیکی (جگوار) ، ساخته مشترک مجتمع هوافضائی بریتانیا (BAC) و کمپانی (برگه) فرانسه در تاریخ دوم نوامبر سال 1971، اندکی بیش از سه سال پس از نخستین پرواز نمونه اولیه هواپیما به پرواز در آمد . نخستین تحویل جگوار به نیروی هوائی فرانسه برای آغاز سال 1972 برنامه ریزی شده بود که بدلیل اشکالاتی در تکمیل موتور ها به تعویق افتاد. نیروی هوائی فرانسه اولین واحدهای عملیاتی را از اواخر سال 72 شکل داد. اینها اسکادرانهایی متعلق به فرماندهی اول تاکتیکی هوائی بوده و در حمایت از نیروی زمینی فرانسه که در آلمان فدرال مستقر بودند عمل میکردند. یگانهای عملیاتی جگوار در بریتانیا و آلمان از سال 1973 آغاز به شکل گیری نمود.


تستهای پرواز

تکمیل پنج نوع متفاوت هواپیمای جگوار استفاده از هشت نمونه ی اولیه را در بر داشت. پنج نمونه اولیه ی نخست توسط شرکت هواپیمائی (برگه) در (ولیزی-ویلاکوبلای) و سه نمونه دیگر که آخری شامل ابزار تولید سری بود بوسیله BAC در (وارتون) ساخته شدند. تمام نمونه های اولیه به پرواز درآمده و تا پایان سال 1971 بیش از 1600 پرواز و جمعا حدود 1550 ساعت به انجام رسانیده بودند. تستهای پرواز توسط یک تیم مشترک انگلیسی-فرانسوی در (ایستره) فرانسه و (وارتون) بریتانیا اجرا شد، زمان انجام تستها بیش از آنچه انتظار میرفت طول کشید و این امر بدلیل اصلاحاتی بر روی سیستم پس سوز موتورهای (آدور) Adour ساخته ی مشترک (رولز-رویس) بریتانیا و (توربومکا) ی فرانسه بود که مستلزم کنترل بهبود یافته به هنگام پرواز پرواز اپروچ یک موتوره بود. در ابتدای کار، پس سوز را تنها میشد با حداکثر کشش خشک (2100 کیلوگرم استاتیک) به کار برد که کشش را تا 30 درصد افزایش داده و به 2700 کیلوگرم استاتیک میرساند.


سپس میتوانست متناوبا کشش را حداکثر تا 50درصد افزایش داده و به 3150 کیلوگرم برساند. به هنگام اپروچهای یک موتوره کشش مورد نیاز بیشتر از 2100 کیلوگرم ولی کمتر از 2700 کیلوگرم بود. (رولز-رویس) که مسئول ساختن قسمت عقب موتور بود سیستم پس سوز را چنان اصلاح کرد که هنگامی که موتور در قدرت کامل نبود نیز امکان استفاده از ان وجود داشته باشد و امکان گزینش هر کششی از حداقل کشش خشک تا حداکثر پس سوز فراهم آید. این اصلاح بود که باعث بالارفتن قیمت موتور گردید و عملکرد هنگان اپروچ یک موتوره را بهبود داد. نمونه اولیه شماره 5 که برای عملیات هوائی نیروی دریائی فرانسه (French Aeronavale) طراحی شده بود دو سری تست را پشت سر گذاشت. نخست تحت شرایط تقلید شده ی ناوهواپیمابر در تاسیسات (بدفورد) موسسه هواپیمائی سلطنتی بریتانیا و سپس با وزن کامل و حمل بارهای خارجی بر روی ناوهواپیمابر فرانسوی (کلمانسو) . هشت نمونه اولیه ی ساخته شده عبارت بودند از:

E01، برای تستهای آئرودینامیکی E02، برای تستهای موتور، حرکت و چرخش A03، برای تستهای شلیک، حمل بار و پیچش A04، برای تستهای پروازی، تسلیحات و چرخشی S06، برای تستهای تسلیحات و حرکت و نیز سیستم ناوبری- حمله ی بریتانیائی M05، برای مقدورات ناو هواپیمابر،*تست سیستم ناوبری حمله فرانسوی S07، برای تستهای تسلیحات و سیستم ناوبری بریتانیائی B08، برای تستهای تسلیحات و شلیک و مطالعات برروی ترتیب کابین

This image has been resized. Click this bar to view the full image. The original image is sized 799x514 and weights 45KB.

تولید

موافقتنامه بریتانیا و فرانسه شامل تولید 400 فروند هواپیمای جگوار میشد: 200 فروند برای نیروی هوائی سلطنتی بریتانیا و 200 فروند هم برای نیروی هوای و دریائی فرانسه. اولین سفارش رسمی فرانسه در سال 1968 برای خرید 50 فروند جگوار مشتمل بر 25 فروند نوع یکنفره A و 25 فروند نوع دو نفره B بود و نخستین سفارش بریتانیا در سال 1969 خرید 30 فروند هواپیما ( 15 فروند نوع یک نفره ی S و 15 فروند نوع دو نفره B) را در بر میگرفت. در ماه اوت سال 1971 سفارشهای جدیدی برای تولید 50 فروند جگوار برای فرانسه و 81 فروند برای بریتانیا داده شد. تولید این هواپیما که در تاسیسات (وارتون) بریتانیا و (تولوز- کولومیر) فرانسه صورت میگرفت جمعا به بیش از هشت تا ده فروند در سال میرسید. در ماه مارس سال 1977 تحویل هواپیمای جگوار به نیروی هوائی عمان نیز آغاز گردید.
__________________


دوشنبه 5 بهمن 1388

F-20 ، ببر کوسه آمریکایی

   نوشته شده توسط: reza sabbaghi    نوع مطلب :جنگنده های چند منظوره ،

Icon14 F-20 ، ببر کوسه آمریکایی



هواپیمای جنگنده اف20 ملقب به تایگر شارک به معنای کوسه ببرساخت شرکت نورثروپ گرومن در سال 1982 وارد عرصه خدمت گشته و اولین پرواز خود را نیزهمین سال در 30 آگوست به ثبت رسانید. این جنگنده را می توان نوع ارتقا یافته وبهبودیافته هواپیمای جنگنده اف-5 تایگر برشمرد.



این جنگنده تاکتیکی برخلاف جنگنده اف-5 با دو موتور، از یکموتور نیرومند اف 404 ساخت شرکت جنرال الکتریک با قدرت کشش یا کشش خشک استاتیکیمعادل 18000 پوند بهره می برد. لازم به ذکر است این موتور یک از کارآمدترین وقابلاطمینان ترین موتورها در جهان بوده که در هواپیمای ناونشین اف-18 ای نیز مورداستفاده قرار می گرفت. جنگنده اف-20 را می توان یکی از سازگارترین هواپیماها از نظرجوی به حساب آورد. همچنین این جنگنده از ترکیب ویژگیهای جالبی برخوردار است که ازآنها می توان به توانایی حمل بیش از 8300 پوند تسلیحات خارجی و 5 پایلون سوخت اشارهکرد. به علاوه این هواپیما قادر به حمل 6 موشک سایدوایندر در ماموریت های هوابههواست. برای نبردهای هوابه زمین نیز 6800 پوند تسلیحات قابل حمل وجود دارد.



دو توپ 20 میلی متری داخلی نیز جزو تجهیزاتی بوده که در اف-20 تعبیه شده بودند. همچنین ازتجهیزات اویونک این جنگنده می توان به رادار چند حالته جنرال الکتریک، لیزر خودکارهانی ول، سیستم هد آپ دیسپلی یا دستگاه مربوط به هدفگیری و اطلاعات مربوط به آن کهدر شیشه کابین جلو خلبان تعبیه شده جنرال الکتریک، سیستم ها و نمایشگر های دیجیتالیو دستگاه های کنترلی بندیکس و سیستم ماموریت کامپیوتری تلدیان اشارهنمود.
__________________


دوشنبه 5 بهمن 1388

تورنادو

   نوشته شده توسط: reza sabbaghi    نوع مطلب :جنگنده های چند منظوره ،

Icon14 تورنادو ، طوفان اروپایی



اما بزرگ ترین تحول برای تورنادو در نیروی هوایی انگلیس اتفاق افتاد. از سال ۱۹۹۴ نیروی هوایی سلطنتی RAFGR-1 خود كرد. نمونه جدید كه GR-4 نام داشت دست خوش تغییرات زیادی شد. راه هایی برای رادارگریز كردن تورنادوهای GR-1 پیش بینی شد و نیز یك سیستم دیجیتالی ایونیك و سیستم مدرن موقعیت یاب جهانی (GPS)، یك نقشه دیجیتالی و یك تصویربردار حرارتی (Thermal Imager) به آن اضافه شد. سیستم های داخل كابین نیز همه مدرن شدند. كار بهینه سازی در دست موسسه هوافضای وارتون انگلیس بود كه متعهد شد هر ساله ۳۱ فروند GR-4 تحول دهد. در اكتبر ۲۰۰۱ میلادی، ۱۰۰ فروند GR-4 به یگان هوایی انگلستان ملحق شد و قرار شد تا سال ۲۰۰۳ تمامی ۱۴۲GR-1ها به GR-4 تبدیل شوند.



در سپتامبر سال ۱۹۹۹ تورنادوهای انگلیسی و F-15 و F-16 های آمریكایی ۵۴۵۸ ساعت پرواز در نواحی شمالی و جنوبی عراق داشتند كه اغلب اوقات پشتیبانی هواپیماهای آواكس (Awacs) را بر عهده داشتند. برای مناطق جنوبی از پایگاه های خود در عربستان و كویت بلند می شدند و برای تجسس مناطق شمالی نیز از مبداء تركیه به پرواز بر فراز عراق در می آمدند. شروع به بهینه سازی هواپیماهای فروند.



مشخصات :
نام : Panavia Tornado
نوع : جنگنده چند منظوره
کشور سازنده : انگلیس ، آلمان و ایتالیا
شرکت سازنده : پاناویا
سال ساخت : 1974
سال ورود به خدمت : 1979
تعداد ساخته شده : 992
کشورهای کاربر : انگلیس ، آلمان ، ایتالیا و عربستان

This image has been resized. Click this bar to view the full image. The original image is sized 520x228 and weights 31KB.

کشورهای استفاده کننده از تورنادو

مشخصات فنی :

خدمه : 2 نفر
طول : 16.72 متر
فاصله نوک دو بال : 13.91متر در حالت باز و 8.6 متر در حالت جمع
ارتفاع : 5.95 متر
سطح بال : 26.6 متر مربع
وزن خالی : 13890 کیلوگرم
حداکثر وزن هنگام برخاست : 28000 کیلوگرم
پیشرانه : دو موتور توربوفن Turbo-Union RB199 به تراست 44 کیلونیوتن در هرکدام
حداکثر سرعت : 2417 کیلومتر در ساعت (2.34 ماخ)
برد : 3890 کیلومتر (در هنگام نبرد : 1390)
سقف پرواز : 15240 متر
نرخ صعود : 76.7 متر در ثانیه



تسلیحات :

یک توپ 27 میلیمتیر با نواخت 180 گلوله در دقیقه
دو موشک سایدوایندر یا آسرام و طیف وسیعی از موشک های هوا به زمین ، ضدکشتی و کروز
توانایی حمل 9 تن بمب در زیر بال و داخل بدنه

جنگنده های مشابه :

F-15E
F-111
MiG-27
Su-24
Xian JH-7
F-14
__________________


دوشنبه 5 بهمن 1388

تورنادو

   نوشته شده توسط: reza sabbaghi    نوع مطلب :جنگنده های چند منظوره ،

Icon14 تورنادو ، طوفان اروپایی




هواپیمای «تورنادو» زمانی توانست در آسمان به پرواز درآید كه دو كشور انگلیس و فرانسه به فكر ایجاد تحولی در عرصه هواپیماسازی اروپا افتاده بودند. در اواخر دهه ۱۹۶۰
در این دهه، انگلیس و فرانسه با پروژه بال های متغیر كه به تغییر ژئومتریك انگلیسی - فرانسوی۱ معروف شد، كار تحول در عرصه هواپیماسازی اروپا را شروع كردند. از سوی دیگر شش كشور آلمان، فرانسه، ایتالیا، كانادا، هلند و بلژیك نیز برای طراحی جدیدی دست به كار شدند كه نتیجه این اقدام خلق هواپیمایی با نامMRCAبود. در همان سال انگلیس نیز به این گروه پیوست.
پروژه بال های متغیر در عرصه هواپیماسازی اروپا با این هدف آغاز و دنبال شد كه هواپیمایی ساخته شود تا هنگام پرواز بتواند با تغییر شكل بال های خود، بهترین بازدهی را در شرایط متفاوت پروازی داشته باشد و از بالاترین سرعت در هر ارتفاع بهره گیرد. به عنوان مثال از بال كاملاً گسترده در هنگام صعود و فرود كمك گیرد تا در سرعت پایین، مطلوب ترین مقدار نیروی برآ را داشته باشد و از بال نیمه گسترده برای چابكی و سرعت بالای هواپیما به هنگام تغییر ارتفاع استفاده كند و با بال های كاملاً بسته در عملیات و مانورهای نظامی - نمایشی بیشترین بازده و عملكرد را به جای بگذارد.






در جولای ۱۹۶۸ میلادی پروژه ساخت هواپیمایMRCA كه از ائتلاف ۶ كشور آغاز شده بود در نهایت با فعالیت پررنگ تر سه كشور آلمان، انگلیس و ایتالیا نسبت به دیگر كشورهای شریك، ادامه یافت و این سه كشور نامMRCA راTORNADO۵/۴۲ درصد سهم داشتند و ۱۵
با جدی شدن طراحی و برنامه ریزی پروژه تورنادو، هر یك از سه كشور مذكور تمركز مهندسان و طراحان خود را بر بخشی از ساخت این هواپیما متمركز كردند. به عنوان مثال طراحی بدنه هواپیما به متخصصان آلمان، جلوی بدنه و دم هواپیما به متخصصان انگلیس و بال ها به متخصصان ایتالیا سپرده شد. برای ساخت موتور تورنادو نیز از هر كشور شریك، یك شركت سازنده انتخاب شد كه ۴۰ درصد ساخت موتور به شركت انگلیسی رولز رویس، ۴۰ درصد به شركت ام. تی. یو آلمان و ۲۰ درصد به شركت ایتالیایی فیات واگذار شد.






از همان ابتدای طراحی پروژه، MRCA كه تك سرنشینه بود، دو سرنشینه شد. پس از خلق تورنادو، هر سه كشور مذكور، هر یك به نوبه خود سعی كرد در ادامه اعمال تحولات در صنعت هواپیماسازی اش، ابتكار و طراحی جدیدی برای تورنادو در نظر بگیرد. انگلیس كه تصمیم به تصاحب هواپیمایی تدافعی - هوایی داشت، با كار روی سه فروند MRCA، در ۹ سپتامبر ،۱۹۶۹ هواپیمایی با طراحی جدید آزمایش كرد كه حتی به لحاظ شكلی و فیزیكی نیز متفاوت از نمونه های قبل بود، بدنه ای كشیده تر با دماغی رو به پایین و مجهز به رادار AI-24 و موتور RB199-34 كه بعدها با كمی تغییر به هواپیمای F-3 تبدیل شد و تغییر نام داد. میلادی، این تحول بر تغییر در طراحی بال هواپیما متمركز شد. گذاشتند كه معنای «گردباد» دارد. پروژه ساخت تورنادو به شركت پاوانیا در مونیخ آلمان كه از كنسرسیوم همین سه كشور تشكیل می شد سپرده شد. هر یك از كشورهای آلمان و انگلیس در پاوانیا درصد سهم باقیمانده به ایتالیا تعلق داشت.




F-3 هواپیمایی بود كه تمامی خصوصیات F-2 را داشت به علاوه توانایی حمل چهار موشك هوا به هوای كوتاه برد (SideWinder) و ۴ موشك میان برد (Skyflash) را دارا بود. تورنادو F-3 اولین هواپیمایی است كه به موشك های هوا به هوای ASRAAM كه در ژانویه ۲۰۰۱ طراحی شد مجهز شد. كوشش های موفقیت آمیزی نیز برای الحاق موشك هوا به هوای۲۰۴-AMRAAM AIM به تورنادو F-3 انجام گرفت كه در آوریل ۱۹۹۸ موشك های سایه طوفان (Storm shadow) و ضدتانك بریمستون (Brimstons) نیز به آن اضافه شد.
مهم ترین مدل تورنادو به نام GR-1 است كه در سال ۱۹۸۰۲۲۵ است كه هر كدام در طرفی از بدنه قرار دارد. برای حالت تدافعی از یك رادار ضدموشك بهره می جوید و توانایی حمل بمب های خوشه ای و بمب های هدایت شونده لیزری را دارد. رادارهای GR-1 را شركت تگزاس (Texas) می ساخت. در حال حاضر ۲۹۰ فروند GR-1۹۰ فروند در اختیار ایتالیا و ۹۶ فروند در نیروی هوایی سلطنتی عربستان سعودی و ۱۸۶ فروند در نیروی هوایی سلطنتی انگلستان مشغول خدمت می باشند. بعد از مدل مذكور، مدل GR-1A ساخته شد كه یك هواپیمای شناسایی بود و GR-1B برای عملیات با برد زیر قابل استفاده بود طراحی شد.



دو تورنادو در تعقیب یک F-15


در سال ۱۹۸۲ تورنادو IDS یك هواپیمای جنگنده چند منظوره مجهز به حسگرهای نسبتاً مدرن ساخته شد كه دقت عمل بسیار بالایی را دارا بود که در جنگ خلیج نیز شرکت داده شد. این مدل با قابلیت سوخت گیری هوایی قادر به پرواز در دورترین نقاط نیز هست. در كل ۶۰۰ فروند از این مدل ساخته شد كه به جز ۳ كشور سازنده طی قرارداد الیمامه در مارس ۱۹۸۶ ، ۴۸ فروند از این مدل به عربستان سعودی فروخته شد و اجازه تعمیر و خدمات آن تا سال ۲۰۲۰ اخذ شد. برای هر یك از مدل های ذكر شده موتورهای گوناگونی ساخته شد كه مدل به مدل قدرتمندتر شد.
اما پس از مدتی آلمان و انگلیس به فكر بهینه سازی تورنادوها افتادند. هر چه از زمان می گذشت كشورهای دیگر هواپیماهای مدرن و قدرتمندتری می ساختند و تورنادوها كه قابلیت مدرنیزه شدن در حد بالایی را داشتند نیز مدرن تر شدند.




تورنادوی نیروی هوایی عربستان


نیروی هوایی آلمان مشخصاً برای ارتقای سطح فناوری تورنادوهای خود و بالا بردن توانایی های آن آستین بالا زد. طی قراردادی كه بین شركت ELTA اسرائیل و شركت هوافضای بنز و دایملر بسته شد، این دو شركت در بخش ایونیك (الكترونیك هواپیما) متمركز شدند. بعد از تست یك نمونه كه از سیستم راداری جدید و كابینی مجهزتر بهره مند شده بود در سال ۱۹۹۶، اجازه بهینه سازی سری هواپیماهای آلمان در سال ۱۹۹۸ طی قراردادی كه فقط سهم شركت اسرائیلی به ارزش ۱۵۰ میلیون دلار برای بازسازی ۶۰ فروند و پشتیبانی خدماتی آنها بود، به اسرائیل داده شد. اولین مدل آن آزمایش شد. این هواپیما برای عملیات دوربرد و پشتیبانی هوایی طراحی شده بود كه مجهز به مسلسل کالیبر در خدمت نیروی هوایی و دریایی آلمان است.
__________________


برچسب ها: تورنادو ،

دوشنبه 5 بهمن 1388

ساب گریفن

   نوشته شده توسط: reza sabbaghi    نوع مطلب :جنگنده های چند منظوره ،

Icon14 ساب گریفن ، جنگنده ای از سردسیر



این هواپیما برای حصول حداکثر عملکرد و انعطاف طراحی شده است.پسوند JAS نیز به معنایJAKT (جنگی)، ATTACK(تهاجمی)و Spaning (شناسایی) به نام این هواپیما اضافه شده تا معرف قابلیتها و تواناییهای ان باشد. ترکیب بالهای دلتا و کانارد باعث شده تاGRIPEN از قابلیت نشست و برخاست بالایی بر خوردار باشد. همچنین سیستم های الکترونیکی ان را می توان در چند حالت مختلف برنامه ریزی کرد.انعطاف بالا، هزینه نگهداری پایین و قیمت مناسب GRIPEN را به یک انتخاب منطقی برای نیروی هوایی تمامی کشور ها تبدیل کرده است. یک سیستم الکترونیکی پیشرفته باعث شده تا قابلیت حمل مهمات و تسلیحات این هواپیما افزایش یابد بدون اینکه از قابلیت ضد حمله و دفاع ان کاسته شود. GRIPEN قادر است از یک باند کوتاه با طول ۸۰۰ متر و عرض ۹متر صعود کند در حالی که با به کار گیری پره های بزرگتر در بال های آن مساحت مورد نیاز برای فرود و توقف آن کاهش پیدا کرده است. قسمت کانارد طوری طراحی شده تا سرعت،برد و مانور پذیری این هواپیما بهبود یابد.

This image has been resized. Click this bar to view the full image. The original image is sized 550x445 and weights 25KB.

نیروی هوایی سوئد ۲۰۴ فروند از این هواپیما را در اختیار دارد. کشورهای چک و مجارستان هر کدام ۱۴ فروند و افریقای جنوبی ۲۸ فروند از این هواپیما را سفارش داده اند. شایعاتی وجود دارد مبنی بر اینکه این هواپیما هم اکنون در نیروی هوایی چک در حال خدمت است.


مدرسه خلبانی و هوانوردی انگلستان از GRIPEN بعنوان هواپیمای جت پیشرفته برای تست خلبانان و دانشجویان استفاده می کند. GRIPEN به معنای ترکیبی چند حیوان است و به آرم کارخانه ساب و قابلیت های مختلف این هواپیما اشاره دارد.



مشخصات فنی

طول ۱/۱۴ متر

فاصله بیرونی بال ها ۴/۸ متر

ارتفاع ۵/۴ متر

وزن خالی ۶/۶ تن

حداکثر سرعت ۲ماخ

تسلیحات: یک قبضه توپ خودکار ۲۷ میلیمتری و موشک های سایدواندر امرام اسپارو و انواع بمب ها.
__________________


برچسب ها: ساب گریفن ،

دوشنبه 5 بهمن 1388

MiG-35

   نوشته شده توسط: reza sabbaghi    نوع مطلب :جنگنده های چند منظوره ،

Icon14 "MiG-35 " نسل جدید جنگنده های روسی

This image has been resized. Click this bar to view the full image. The original image is sized 794x599 and weights 49KB.


تغییر های ایجاد شده در ساختار جنگنده بر اساس موفقیت های بدست آمده در طرح های MiG-29K/KUB/M/M2 می باشد که شامل موارد زیر می باشد:

-افزایش توانایی حمل تسلیحات در نه جایگاه حمل سلاح
-افزایش حمل سوخت، توانایی سوختگیری هوایی و امکان سوخترسانی به جنگنده هم گروه (عملکرد بعنوان یک تانکر کوچک)
-بدنه و سیستم های اصلی ساخته شده از مواد ضد خوردگی که امکان استفاده از جنگنده برروی ناو و استفاده در مناطق گرم و مرطوب را فراهم می آورد.
-کاهش چشمگیر بازتابش راداری
-سیستم پرواز با سیم با کنترل چهارگانه


در حین طراحی میگ-35 بیشترین توجه به افزایش توانایی های عملیاتی آن اختصاص داده شده است:
-اعتماد پذیری هواپیما، موتورها و اویونیک بطور چشمگیری افزایش یافته است
-زمان دوره های بین اورهال جنگنده افزایش یافته است
-هزینه پرواز جنگنده دو و نیم برابر کمتر از میگ-29 است
-در زمان طراحی توانایی نگهداری حین فعالیت عملیاتی برای جنگنده پیش بینی شده است

مجموعه ای از رهیافت های تکنیکی و تکنولوژیکی نظیر سیستم تولید اکسیژن حین پرواز نیز به جهت افزایش آزادی عملیاتی در طراحی جنگنده منظور شده اند، پیشران جنگنده شامل دو موتور RD-33MK با نیروی تولیدی بیشتر نسبت به نمونه های قبلی است که نسبت به نوع اصلی موتور های RD-33 دود به مراتب کمتری نیز تولید می کند، همچنین سیستم کنترل الکترونیکی موتور ها نیز به افزایش اعتماد پذیری و عمر خدمتی موتور ها کمک می کند، علاوه بر این در صورت تقاضای مشتری امکان استفاده از موتورهای RD-33MK مجهز به سیستم تغییر بردار رانش نیز وجود دارد که برتری مطلق جنگنده در نبردهای هوایی نزدیک را تضمین می نماید و پیشتر برروی جنگنده آزمایشی MiG-29M OVT نیز با موفقیت آزمایش شده اند.
__________________


برچسب ها: MiG_35 ،

دوشنبه 5 بهمن 1388

"MiG-35 " نسل جدید جنگنده های روسی

   نوشته شده توسط: reza sabbaghi    نوع مطلب :جنگنده های چند منظوره ،

Icon14 "MiG-35 " نسل جدید جنگنده های روسی

This image has been resized. Click this bar to view the full image. The original image is sized 800x533 and weights 45KB.


مقدمه:
جنگنده میگ-29، یکی از پرفروش ترین جنگنده های جهان بوده که تاکنون سود زیادی را نصیب سازندگان آن کرده است، شرکت میکویان پس از عدم موفقیت در جلب نظر مسئولان روسیه در زمینه طرح های خود برای جنگنده نسل پنجم، به توسعه و بهسازی جنگنده میگ-29 روی آورد که امروزه حاصل آن جنگنده فوق پیشرفته میگ-35 شده است، جنگنده میگ-35 در دو گونه اولیه (گونه A تک سرنشین) و گونه دو سرنشین D تولید شده است، لازم به ذکر است که گونه دو سرنشین این جنگنده تنها یک گونه آموزشی نمی باشد، بلکه اساس توسعه گونه دو سرنشین آن ایجاد جنگنده ای مانند Su-30 بوده تا با تقسیم کار میان خلبان و افسر تسلیحات فشار کار بر روی دو نفر تقسیم شود و عملیات ها نیز با ضریب اطمینان و دقت بالاتری انجام شوند.



میگ 35 در حال شکستن دیوار صوتی


جنگنده میگ-35 جنگنده ای است از نسل 4++ که در ادامه طرح هایی مانند MiG-29K/KUB/M/M2 طراحی شده و اساس طراحی آن بر افزایش کارایی، توانایی عملیاتی و جامعیت توانایی های جنگنده بوده است، بطوری که از آن یک جنگنده چند منظوره ساخته است. نخستین پرواز این جنگنده در سال 2007 انجام شده و تا کنون 10 فروند از آن ساخته و تحویل نیروی هوایی روسیه شده است.
در مجموع می توان ویژگی های میگ-35 را به شرح زیر بیان کرد:
-سیستم های اطلاعاتی و هدفگیری نسل پنجم در سیستم های اویونیکی جنگنده بکار رفته است
-توانایی بکارگیری تسلیحات پیشرفته روسی و خارجی
-بقاپذیری بالا در میدان نبرد بواسطه سیستم های دفاعی یکپارچه بکار رفته در جنگنده
پیشرفته ترین سیستم های اویونیکی در کنار تسلیحات پیشرفته به جنگنده میگ-35 اجازه می دهند تا ماموریت های مختلفی را به انجام برساند:
-برتری هوایی برعلیه جنگنده های نسل چهار و پنج
-انجام عملیات های هوا به سطح بدون وارد شدن به محدوده دفاعی دشمن در روز و شب و در تمام شرایط آب و هوایی
-انجام عملیات های شناسایی به کمک تجهیزات الکترو-اپتیک و رادیو-تکنیکال
-انجام عملیات های گروهی و انجام کنترل هوایی علیه گروه جنگنده ها
__________________


برچسب ها: MiG-35 ،

جمعه 2 بهمن 1388

Su-30 ، جنگنده چند منظوره

   نوشته شده توسط: reza sabbaghi    نوع مطلب :جنگنده های چند منظوره ،

Icon14 Su-30 ، جنگنده چند منظوره




عملیاتی شدن Su-30MKI در هند

پس از مونتاژ اولیه در هند، نخستین اسکادران این هواپیماها در نیروی هوایی هند در 11 ژوئن 1997 وارد خدمت شدند. در مارس 1998 این هواپیماها با شرکت در یک تمرین سخت و مهم با بمب های سقوط آزاد (غیرهدایت شوند) به 11 هدف حمله کردند.

نیروی هوایی هند این توانایی را ناشی از تکنولوژی پیشرفته ی سوخوی30 می دانست ولی ناظران بی طرف نظامی، تنها توانایی خلبانان هندی را در این امر موثر می دانستند.

و اما تحویل گروه 8 فروندی سری دوم در سال 1998 به دلیل آزمایشات هسته ای هند از طرف روسیه معلق ماند. ولی برخی ناظران نظامی دلیل این تاخیر را ناتوانی نیروی هوایی هند در تکمیل سیستم های الکترونیک پروازی مناسب برای این هواپیما دانسته اند. زیرا بر پایه ی قرارداد فی مابین هند و روسیه، سازمان پژوهش و توسعه ی دفاعی هند مامور تکمیل سیستم های کامپیوتری و الکترونیکی این هواپیما شده بود که در عمل به دلیل ناتوانی تکنولوژیکی هیچگاه موفق به اینکار نشد و نهایتن یک سیستم جایگزین از روسیه خریداری و نصب شد.



جنگنده های تحویل شده به ونزوئلا

همچنین نصب سیستم هدآپ (نمایشگر سربالا که اطلاعات پروازی را روی شیشه جلوی خلبان منعکس می کند) و همچنین سایر سیستم ها نظیر GPS ، سیستم های ناوبری دقیق، سیستم های ضدعمل الکترونیک، سیستم غلاف سوختگیری هوایی و . . . تا پایان سال 1998 به تعویق افتاد. هرچند وزیر دفاع هند این تعویق ها را به دشواری های موجود در زمینه اجازه ی واردات این گونه ادوات حساس از کشورهای غربی اعلام کرد.
در سال 1999 تعداد درخواستی هند از روسیه از 8 فروند به 18 فروند افزایش یافت که با توجه به تاخیرهای ایجاد شده بسیاری از مقامات هندی این موضوع را توجیه ناپذیر می دانستند.

در 28 دسامبر 2000 قراردادی برای تولید 140 فروند Su-30MKI با موتورهای تغییر دهنده ی خروجی AL-31FP در مدت 17 سال و نرخ تولیدی حدود 10 تا 12 فروند در سال با روسیه به امضاء رسید. ضمنن هند حق صادرات این جنگنده را نداشت اما به دلیل مشارکت مالی در تولید این جنگنده این اجازه را یافت تا سوخوی بدون هماهنگی هند اقدام به فروش این جنگنده به کشور دیگری نکند و در صورت فروش به کشور ثالث، هند در تولید آن مشارکت داشته باشد.
بدین ترتیب نیروی هوایی هند تاسیساتی را با سرمایه گذاری 160 میلیون دلاری تاسیس کرد تا این جنگنده ها در آنجا مونتاژ شوند و در کل، محاسبات نشان داد که این مونتاژ حدود 10 درصد از قیمت تمام شده ی هر سوخوی30 را می کاهد.

برای مشاهده این عکس در ابعاد واقعی اینجا را کلیک کنید


در سال 2000 دو فروند آواکس روسی A-50 با خدمه ی مجرب روسی به همراه یک اسکادران از سوخوهای هندی به کار گرفته شدند و ضمن این آزمایش مشخص گردید که توان رهگیری این هواپیما بدین ترکیب بسیار افزایش می یابد اما فرمانده نیروی هوایی هند با خرید A-50 مخالفت کرد و به جای آن خرید هواپیمای پیش اخطار فالکن ساخت اسرائیل را در نظر گرفت. فالکن اسرائیلی اکنون به نام کندر و برپایه ی هواپیمای ایلیوشین76 روسی برای نیروی هوایی هند ساخته می شود.
تکمیل استاندارد MKI با مشکلات فراوانی همراه بود. پیش نمونه ی Su-30MKI با بکار گیری موتورهای تغییر دهنده ی خروجی AL-31FP و سیستم های الکترونیک روسی و رادار جدید فازاترون بر روی یک Su-27PU شکل گرفت و اولین پرواز خود را در یکم ژوئیه ی 1997 انجام داد. دومین پیش نمونه ی Su-30MKI روسی نیز در 23 آوریل 1998 پرواز کرد اما در جریان نمایش هوایی پاریس به سال 1999 ، کنترل هواپیما بر هم خورد و خلبانان مجبور به اجکت شدند.



گفته می شود نخستین مدل عملیاتی هندی Su-30MKI اولین پروازش را در 23 سپتامبر سال 2000 انجام داده است. این نخستین پرواز Su-30MKI هندی بود که دارای سیستم های الکترونیک پروازی ساخت فرانسه، روسیه، اسرائیل و . . . بود!
دومین پیش نمونه ی هندی Su-30MKI ستاره ی نمایشگاه هوایی سال 2001 هلند شد. این اولین نمایش پروازی جنگنده ی استاندارد و تکمیل شده ی Su-30MKI هندی بود. در جریان این نمایشگاه، فرمانده نیروی هوایی هند با آن پروازی نمایشی انجام داد و سپس در مصاحبه با خبرنگاران آن را بسیار تحسین نمود.
امروزه انتظار می رود 50 فروند نمونه ی کامل و استاندارد شده ی Su-30MKI در نیروی هوایی هند مشغول خدمت باشند که بدین ترتیب رقیب نیروی هوایی هند یعنی پاکستان هیچ توانی برای روبه رو شدن با نیروی هوایی هند ندارد و از قبل شکست خورده به حساب می آید.
اکنون گفته می شود هند در حال ارتقا این هواپیماست که گاهن با نام Su-35UB یا Su-37VB از آن یاد می شود.
همکاری روسیه و هند، نمونه ی بسیار خوبی برای دست یابی کشورهای جهان سوم به جنگنده های پیشرفته و نسل پنجم محسوب می شود. چنین همکاری مشترکی، انبوهی از تجارب گرانبها را در اختیار نیروی هوایی ضعیف هند قرار داد.



مشخصات کلی

کشور سازنده: روسیه

شرکت سازنده: سوخوی

قیمت: 35 میلیون دلار آمریکا

هواپیماهای معادل: سوخوی34 ، سوخوی33 ، سوخوی37، F-15E و F-14D

This image has been resized. Click this bar to view the full image. The original image is sized 540x238 and weights 40KB.


کشورهای استفاده کننده از سوخو 30

طول بدنه: 94/21 متر

ارتفاع از سطح زمین: 36/6 متر

وزن خالص: 17700 کیلوگرم

وزن نرمال: 25670 کیلوگرم

حداکثر وزن: 34000 کیلوگرم

حداکثر وزن مهمات قابل بارگذاری: 8000 کیلوگرم

وزن نرمال بارگذاری: 1400 کیلوگرم

حجم سوخت: حداکثر 5090 کیلوگرم در مخازن داخلی

حجم کلی سوخت: 9400 کیلوگرم

موتور: دو موتور توربوفن AL-31
سرعت نرمال: 1380 کیلومتر بر ساعت

حداکثر سرعت: 2125 کیلومتر بر ساعت (3/2 ماخ در ارتفاع 10000 فوتی)

درجه ی اوج گیری: 230 متر بر ثانیه

برد عملیاتی: 3000 کیلومتر

حداکثر برد با سوختگیری هوایی: 5200 کیلومتر

حداکثر برد عبوری: 6990 کیلومتر

مسافت لازم جهت برخاست: 550 متر

مسافت لازم جهت فرود: 670 متر

حداکثر شتاب g قابل تحمل: 9+



تسلیحات :
12 مقر حمل بمب در زیر بدنه به علاوه دو ریل شلیک موشک هوا به هوا که جمعا 8 تن مهمات را میتواند حمل کند.
یک توپ 30 میلیمتری با نواخت 150 گلوله در دقیقه
شش موشک هوا به هوای R-27 یا R-73 یا R-77
شش موشک ضد کشتی شامل موشک های ضدرادار Kh-31 یا هدایت شونده لیزری Kh-29
توانایی حمل سه بمب 1500 پوندی یا 28 بمب 250 پوندی
__________________



جمعه 2 بهمن 1388

Su-30

   نوشته شده توسط: reza sabbaghi    نوع مطلب :جنگنده های چند منظوره ،

Icon14 Su-30 ، جنگنده چند منظوره



آشنایی با جنگنده ی چندمنظوره ی سوخو 30
سوخوی30 ام (Su-30M) یک جنگنده چندمنظوره ی دونفره است که به طور کامل با جنگنده ی لاکهید مارتین F-15E ایالات متحده برابری می کند. مدل MK نوع ویژه ی صادراتی این جنگنده است. سوخوی30 یک مدل توسعه یافته از خانواده ی جنگنده های موفق سوخوی27 (فلانکر) است که توسط دفتر طراحی سوخو در مسکو به انجام رسیده و به وسیله ی شرکت ایرکوت (IRKUT) تولید شده است.
در این جنگنده از ادوات آویونیک و سیستم های ناوبری مشابه استفاده شده در سوخوی37 جهت ایجاد برتری هوایی و مانورپذیری بالا استفاده شده است. این جنگنده به موشکهای هوا به زمین بسیار دقیق مجهز شده است که یک مدل از این موشکها بردی برابر 120 کیلومتر دارد!



نیروی هوایی هندوستان 40 فروند از این جنگنده را در سال 1996 سفارش داد سپس 10 فروند دیگر را نیز به سال 1998 بر آن افزود. به سال 2006 ، 18 فروند SU-30K به سطح تکنولوژیکی مدل MKI ارتقا داده شدند. اولین 10 فروند نمونه ی آماده شده ی از مدل MKI مجهز به سیستم تغییر بردار رانش (یعنی خروجی متغیر موتورها) و رادار بهبود یافته در سپتامبر 2002 آماده گشتند ولی مرحله نهایی تکامل این جنگنده تا سال 2004 به طول انجامید.
صنایع هوای فضای هندوستان (HAL) پس از اطمینان از کیفیت بی نظیر این جنگنده، قراردادی را با روسیه برای تولید (مونتاژ) 140 فروند از این هواپیما تحت نظارت شرکت سوخو در هندوستان بین سالهای 2003 تا 2017 به امضاء رساند. اولین نمونه ی مونتاژ شده در هندوستان در نوامبر 2004 به نیروی هوایی هند تحویل گشت.
تعداد 38 فروند SU-30MKK و 24 فروند مدل ناونشین SU-30MK2 که قابلیت تغییر بردار رانش ندارند، هم اکنون در نیروی هوایی چین مشغول خدمت می باشند.

در سال 2003 مالزی سفارش 18 فروند SU-30MKM را به روسیه داد که قرار است بین سالهای 2006 تا 2007 تحویل داده شوند. این در حالی است که کشور مالزی پیشتر جنگنده های F/A-18C از ایالات متحده دریافت کرده بود و پس از قیاس، جنگنده ی سوخوی30 را بسیار بالاتر تشخیص داد.
کابین خلبان دو نفره است. سیستم های آویونیک سوخوهای مخصوص نیروی هوایی هند (SU-30MKI) توسط شرکت RPKB ساخته شده اند. (Ramenskoye Design Bureau)



نمایشگرهای LCD درون کابین ساخت شرکت تالس (Thales) (همان ***تانت فرانسه= ***tant Avionique) هستند که شامل 7 نمایشگر LCD رنگی و یک نمایشگر سربالا (Head Up Display) مدل VEH3000 می باشند. شش نمایشگر 127 در 127 میلی متری و یک نمایشگر 152 در 152 میلی متر است. SU-30MKI همچنین یک مکان یاب جهانی با دقت بسیار بالا ساخت شرکت ساژم (SAGEM) فرانسه و یک مکان یاب لیزری دارد. در کابین عقب نیز، یک صفحه ی نمایش تک رنگ بزرگ جهت هدایت موشکهای هوا به زمین تعبیه شده است.
SU-30M یا با رادار بسیار قدرتمند N010 ZHUK-27 ساخت فازاترون مجهز می شود یا از رادار پالس – داپلر NIIP N011M بهره می برد.
در مدل SU-30MKI از رادار N011M استفاده شده است که می تواند همزمان تا 15 هدف هوایی را رهگیری کند. همچنین سنسورهایی برای کنترل فضای پشت هواپیما تعبیه شده و اطلاعات آن در صفحه ی رادار منعکس می شود.
تسلیحات

این جنگنده به توپ بسیار قدرتمند 30 میلی متری GSH-301 با 150 تیر فشنگ مجهز شده است.
در این جنگنده 12 مکان حمل تسلیحات پیش بینی شده است که می تواند تا میزان 8000 کیلوگرم مهمات را به همراه غلافهای هدایت لیزری و سیستم منحرف کننده ی موشکهای ضدهوایی حمل کند.



موشکهای هوا به هوا

SU-30M همانند مدل SU-30 می تواند هم زمان دو هدف هوایی را رهگیری کند. این جنگنده حداکثر تا 6 موشک هوا به هوای میان برد از نوع R-27RE (این موشک در ناتو به نام َAA-10C یا ALAMO-C شناخته می شود) می تواند حمل کند.
همچین موشکهای R27TE (نام ناتو = AA-10D یا ALAMO-D) و موشکهای ویمپل RVV-AE (نام ناتو = AA-12 ADDER) نیز از جمله ی تسلیحات است.
در یک ماموریت رهگیری هوایی به طور معمول از دو موشک میان برد AA-10D و شش موشک بردکوتاه حرارت یاب از نوع ویمپل R-73E (نام ناتو = AA-11 یا ARCHER) استفاده می شود.
موشکهای هوا به زمین

این جنگنده یک سیستم با صفحه ی نمایش بزرگ هدایت موشکی دارد.

موشکهای هوا به زمین شامل چهار موشک ضدرادار، شش موشک بسیار دقیق هدایت لیزری یا شش موشک بردکوتاه هدایت تلویزیونی می شوند.

این هواپیما همچنین دارای جایگاه مخصوص پرتاب موشک دوربرد 120 کیلومتری نیز می باشد. برای پرتاب به سوی اهداف دور از موشکهای KH-29 (نام دیگر: AS-14) استفاده می شود که برای این مسافتهای دور همزمان از دو صفحه ی نمایش هدایتی استفاده می شود. این موشک بسیار قدرتمند دارای سرجنگی 317 کیلوگرمی می باشد.



از دیگر موشکهای دوربرد می توان به موشک KH-31A (نام دیگر: AS-17 یا Krypton) و موشک KH-59M (نام دیگر: AS-18 یا Kazoo) اشاره کرد.
برای ماموریتهای ضدکشتی از یک موشک مافوق صوت به نام Raduga 3M80E Moskit استفاده می شود.
سایر تسلیحات قابل حمل

از دیگر مهمات هوا به زمین این جنگنده می توان انواع بمب، راکت و غلافهای راکت انداز را نام برد.

همچنین این جنگنده می تواند بمب های AB-500 ، KAB-500KR و KAB-1500KR و راکتهای 80 میلی متری و 130 میلی متری و 250 میلی متری (موسوم به S-25) را حمل و پرتاب کند.
قابلیت عملیات ضدعمل الکترونیک

این جنگنده مجهز به یک رادار ضدعمل الکترونیک پیشرفته می باشد که توسط وزارت دفاع هند به اسرائیل سفارش داده شده و اکنون در هند ساخته می شود.
__________________


جمعه 2 بهمن 1388

f_14

   نوشته شده توسط: reza sabbaghi    نوع مطلب :جنگنده های چند منظوره ،

Icon14 F-14 تامکت ، گربه پرنده



F-14 در حال شلیک موشک اسپارو

F-14 A اولین نمونه گونه اف-14 می باشد. این مدل به وسیله دو موتور TF30-P414A تجهیز شده است. تعداد شصت فروند از اف-14 های مدل ای در حال تجهیز به سیستم اقدام متقابل هشدار و کنترل AN/ALR-67، سیستم لانتیرن LANTIRN و سیستم نمایش اطلاعات تاکتیکی قابل برنامه ریزی می باشند.همچنیندر تمام سری ها اف-14 سیستم اتوماتیک کنترل پرواز (AFCS) در حال جایگزینی با سیستم کنترل پرواز دیجیتال (DFCS) می باشند.در اواخر دهه 1970، حوزه دفاع هوایی آمریکا مشکلات اساسی موتورهای اف-14 با موتور TF30 و هواپیماهای اف-16 و اف-15 با موتور های F-100 را ارزیابی و ازمایش نمود. آین حوزه به طور بسیار جدی به تحلیل مشکلات موتورهای اف-14 پرداخت.
سرانجام، تصمیم بر آن شد که به جای ارتقا دادن و بهبود بخشیدن موتور های عیب دار فعلی، بهتر است موتور های کاملاً جدیدی جایگزین این نوع موتور ها شوند، به طوری که موتور های جدیدی که در مدلهای پایانی اف-14 تعبیه شد، کاملاً تکافوی نیاز های آن را می کرد.همچنین موتورهای اف-14 مدل A نیز در حال بهبود بخشی هستند؛ چه بسا که اگر از ابتدا موتور های جانشین خوبی برای موتور های فعلی این مدل موجود بودند، این موتور ها موتور هایی نبود که نیروی دریایی حاضر به به کار گرفتن آن ها بر روی اف-14 باشد. در اواسط دهه 90 تنها تغییری که در اف-14 داده شد عبارت بود از معرفی یک سیستم کنترل کنترل پرواز دیجیتال که خلبان را از انجام مانور های خطرناک یا نا ایمن باز داشته ، بار مسئولیت و وظیفه را بر روی خلبان تقلیل داده و باعث می شود که خلبان نسبت به موقعیتی که در آن است، اقدام به بهترین عمل نماید.



F-14 در حال شلیک موشک دوربرد فونیکس


سرمایه گذاری برای پیاده کردن این سیستم از سال 1996 شروع شد (حدود 80 میلیون دلار). همچنین سیستم تاکتیکی شناسایی هوابرد (TARPS) با سیتم دیجیتال آن جایگزین شده و سیستم پرتاب فلر بول به عنوان جزئی از برنامه کامل کننده اضافه خواهد گشت. البته اعمال این تغییرات، باعث تغییر نقش هوایی اصلی اف-14 Aنخواهد شد.اف-14 مدلبی را می توان هم یک اف-14 مدل آ بازسازی شده بنامیم، هم یک جنگنده جدید به تمام معنا، که هر یک از این مدلهای بی با موتورهای پرقدرتF-110-GE-400، با موتور TF30-P414 اف-14 های قدیمی جایگزین شده اند، مجهز شده است. اف-14 تامکت، هواپیمایی آن اندازه پیچیده بود که خود نیروی دریایی آمریکا، در به کارگیری آن دچار مشکل بود. همچنین، آمریکا به هیچ وجه حاضر به انتقال این تکنولوژی به روس ها نبود، به طوری در اف-14 های ایرانی هم که امکان آن می رفت زمانی به چنگ روس ها بیفتند، قطعات کلیدی نشانگر تکنولوژی نوین آن حذف گشته بود.
به همین صورت، هنگامی که یک فروند تامکت از فرود موفق روی یک ناو هواپیمابر آمریکایی باز ماند، لاشه این هواپیما به سرعت و در کوتاهترین زمان، از بیم اینکه روس قطعات لاشه آن را از دریا بازیابی کنند، از دریا بیرون کشید. بر طبق آخرین اخبار، قرار است که در سال 2008، جنگنده نوین سوپر هورنت، جایگزین این جنگنده افسانه ای و به واقعیت جلوتر از زمان بشود. آیا واقعاً، هیچ جایگزینی برای اف-14 تامکت، که در زمان تولیدش سی سال جلوتر از زمان بود، وجود دارد؟

ایران تنها کشور استفاده کننده از تامکت در حال حاضر

پنتاگون اخیرا هواپیمای F-14 خود را از رده خارج کرده و در حال فروش قطعات مربوط به آن در دفتر فروش مازاد خود است و هم اکنون ایران تنها کشوری است که از هواپیما های F-14 استفاده می کند. استیفن بوگنی رئیس بازرسان صادرات هسته ای می گوید: استفاده ایران از این نوع هواپیما دلیلی است بر اینکه این کشور تلاش کند از راه های مختلف تجهیزات مربوط به آن را تهیه کند.


اف-14 نیروی هوایی ایران

خبرگزاری آسوشیتدپرس در ژانویه ۲۰۰۷ در گزارشی جنجالی ادعا کرد وزارت دفاع آمریکا از طریق یک واسطه ، تجهیزات تسلیحاتی ممنوعه ای را به ایران فروخته است. این اقدام توسط یک دلال تسلیحات پاکستانی صورت گرفته که با شرکت در فروش محصولات اضافی پنتاگون، تجهیزات را خریداری و به ایران فروخته است. تجهیزات مورد نظر شامل بخش هایی از جت های جنگنده F-14 و اجزاء موشک است.

This image has been resized. Click this bar to view the full image. The original image is sized 574x385 and weights 16KB.


به نوشته این خبرگزاری آمریکایی، البته بازرسان فدرال هنوز در مورد اینکه ایران توانسته باشد به آسانی اولویت های مورد نظر خود یعنی تجهیزات F-14 را از این طریق تهیه کند تردید دارند. پیش از این نیز یک واسطه توانسته بود تجهیزات جت های F-14 را که از فروش مازاد پنتاگون خریداری کرده بود به ایرانی ها بفروشد اما ماموران گمرک با شناسایی این محموله و مقصد آن، اقدام به توقیف محموله کردند.


جمعه 2 بهمن 1388

Su-30

   نوشته شده توسط: reza sabbaghi    نوع مطلب :جنگنده های چند منظوره ،

Icon14 Su-30 ، جنگنده چند منظوره

موتورها

SU-30MK به وسیله دو موتور ساخت ساترن AL-37FP با قابلیت تغییر بردار رانش (خروجی موتور تغییر جهت می تواند بدهد) به پرواز در می آید. این همان موتوری است که بر روی جنگنده ی سوخوی37 نیز نصب شده است.
سیستم هدایت و کنترل این جنگنده بر اساس محاسبات و کنترل سیستم بردار تغییر جهت هر موتور عمل می کند. خروجی های موتور تا 15 درجه در طرفین می توانند تغییر جهت دهند. در هنگام معیوب شدن این سیستم، خروجی های موتور توسط سیستم هیدرولیک هواپیما به حالت عادی بازگردانده می شوند.

این جنگنده به طور معمول 5090 کیلوگرم سوخت را در سه محل تعبیه شده در داخل بدنه ی هواپیما می تواند حمل کند که با احتساب مخازن سوخت خارجی این مقدار به عدد 9400 کیلوگرم می رسد.

این جنگنده همچنین مجهز به غلاف مخصوص سوختگیری هوایی است. برد عملیاتی این جنگنده تا 3000 کیلومتر است که با استفاده از امکان سوختگیری هوایی این مقدار به 5200 کیلومتر افزایش می یابد.



سیستم فرود

این جنگنده از سیستم هیدرولیکی برای جمع کردن سه چرخ هواپیما استفاده می کند که توسط شرکت Hydromash ساخته شده است. برای جلوگیری از داغ شدن چرخها پس از ترمز از یک سیستم خنک کننده الکتریکی استفاده می شود.
همچنین یک چتر ترمز برای کاهش سرعت هنگام فرود در انتهای بدنه تعبیه شده است.

داستان پرفراز و نشیب SU-30MKI در نیروی هوایی هند
جنگنده ی سوخوی30 نخستین بار برای تامین نیاز اتحاد شوروی پیشین تکمیل شد. اما به علت دارا بودن امکانات و طراحی فوق العاده با موفقیت تمام توانست به بازار هواپیماهای چندمنظوره دست یابد. (Multi Role)
با این وجود، نخستین مشتری این هواپیما، یعنی کشور هند دشواری های بسیاری با آن داشته است و تحویل این جنگنده به هند به علل عدم تکمیل طرح، تا به حال چندین بار به تعویق افتاده است.

هواپیمای سوخوی30 (فلانکر) در ابتدا Su-27PU نامیده می شد. این هواپیما از نمونه ی دوسرنشینه و آموزشی Su-27 به نام Su-27UB برگفته شده بود. نمونه ی اصلی Su-27 اگرچه تک سرنشینه بود، ولی برد و مداومت پروازی زیادی داشت که این مداومت پروازی در مدل دوسرنشینه Su-27UB به علت گنجایش کمتر مخازن سوخت، بسیار کمتر بود ولی مدل UB بازهم یک هواپیمای دوربرد به شمار می آمد. در سال 1985، Su-27UB وارد خط تولید شد و در همین سال نیز کار روی تغییر آن به یک جنگنده ی بسیار دوربرد آغاز شد.
برنامه ی Su-27UB در سال 1986 آغاز شد. باید برد Su-27UB با سوختگیری هوایی باز هم بیشتر می شد تا این جنگنده بتواند در اعماق خاک اروپای غربی به عملیات بپرازد. بنابراین یک غلاف سوختگیری هوایی در سمت چپ بدنه نصب شد. با اضافه شدن این غلاف، سیستم جستجوگر Infrared یا IRST (سیستمی که بدون رادار و با استفاده از حرارت موتور هواپیمای دشمن، آن را رهگیری می کند) به سمت راست هواپیما منتقل شد و با این کار زاویه ی دید بهتری نیز برای خلبان ایجاد شد.
دومین نمونه ی Su-27UB به عنوان نخستین جنگنده ی عملیاتی رهگیر و دوربرد و با نام Su-27PU استفاده شد. در جریان یکی از پروازهای آزمایشی دوربرد، این هواپیما در مدت 15 ساعت و 24 دقیقه، مسیر 13440 کیلومتری بین مسکو و کامسامولسک را با انجام 4 سوختگیری هوایی پیمود و دوباره به پایگاه خود بازگشت.

آزمایشها بسیار موفقیت آمیز بودند و نشان دادند که Su-27 باید توانایی انجام پروازهای دوربردتر نیز داشته باشد. بنابراین باید به سیستم های آویونیک دوربرد بسیار دقیق و مطمئن و راحتی خلبان توجه بیشتری می شد.
بدین ترتیب تغییرات دیگری نیز در دو پیش نمونه ی Su-27PU داده شد. تقویت بخش مرکزی و سیستم لندینگ (ارابه ی فرود) برای تحمل وزن برخاست بیشتر از جمله تغییراتی بود که ناشی از حمل سوخت بیشتر ناشی شده بود. در پایان پروژه ی تکمیل مدل UB در 31 دسامبر 1989، نخستین پرواز خود را با ترکیب و تغییرات جدید انجام داد.



به دنبال پایان آزمایشها در کارخانه و سفارش این نمونه به وسیله نیروی هوایی هند، هردو Su-27PU به مرکز پژوهشهای پروازی روسیه تحویل شدند. نخستین هواپیمای تولید شده در 14 آوریل 1992 اولین پرواز خود را انجام داد. این هواپیما به همراه دومین نمونه ی تولیدی Su-27PU برای انجام آزمایشات بیشتر در کارخانه و نیروی هوایی هند استفاده شدند. در آن زمان این دو هواپیما سیستم های جنگ افزاری نداشتند اما توانایی سوختگیری هوایی و تجهیزات هدایت و آویونیک دوربرد و دقیق خود را حفظ کرده بودند و با رنگهای سفید، قرمز و آبی دوباره رنگ آمیزی شده بودند.
این هواپیماها با عنوان Su-27PUD به گروه آکروباتیک خلبانان آزمایشگر در ژوکوفسکی تحویل داده شدند. در بین سالهای 1992 تا 1998 تنها تعداد انگشت شماری از این هواپیما ساخته شد.
سوخوی به امید این که سرمایه گذاری روی یک هواپیمای جدید، آسانتر صورت می گیرد، این سوخوی27 جدید را Su-30 نامید اما مشتری اصلی با این طرح موافقت نکرد و به زودی سرمایه گذاری روی این طرح قطع شد. بنابراین تنها 5 فروند PU به هند تحویل داده شدند و 8 فروند دیگر به دلیل نبود سرمایه جهت تکمیل، در کارخانه متروک ماندند. این شکست سنگین، سوخوی را ناامید نکرد و این شرکت به بازاریابی برای این هواپیما جهت مشتریان جدید پرداخت و آن را Su-30K نامید.
سوخوی در عین حال که مدل Su-27PU را تکمیل می کرد، یک نمونه ی تک سرنشین با نام Su-27P نیز طراحی کرد و ساخت. سیستم های این نمونه نیز همانند Su-27PU بود. اما تک سرنشین بودن آن سبب شد که بهره برداری کامل از مداومت پروازی بالای این هواپیما غیرممکن شود و این نمونه به هیچ یک از مشتریان ارائه نشد. البته دو فروند از این نمونه به گروه خلبانان آزمایشگر موسسه پروازی گروموف تحویل شد و با نام Su-27PD به Su-30 های قبلی این گروه پیوستند. با پیش بینی نیاز اندونزی، یک نمونه ی تک سرنشینه ی دیگر به عنوان اثبات گر تکنولوژی بالای سوخوی27 به نام Su-30KI ساخته شد.



از آنجا که برای هواپیمای دوسرنشینه و رهگیر Su-30KI مشتری پیدا نشد، سوخوی توانایی هوا به زمین محدودی به آن افزود و Su-30M (در این حالت M مخفف کلمه ی Multipurpose است) را تولید کرد. این نمونه با نام گذاری مجدد به نام Su-30MK فقط برای ارائه به مشتریان خارجی در نظر گرفته شد.
سوخوی در نمایش این جنگنده – بمب افکن درنگ نکرد و آن را با جنگ افزارهای نمایشی در نمایشگاه هوایی پاریس در سال 1993 به نمایش گذاشت. با وجود رنگ آمیزی زیبا و خوشبینی مقامات سوخوی به فروش بالای این جنگنده، پس از مدتی کارشناسان و مقامات رسمی نمایشگاه متوجه شدند که این هواپیما یک فروند Su-27UB با کابین بدون تغییر بوده است! با وجود اینکه گفته می شود Su-27PU پیش نمونه و الگوی ساخت Su-30MK بوده است، اما به نظر می رسد که این هواپیما در آن زمان وجود خارجی نداشته است!
در سال 1994 با تغییر یک فروند از هواپیماهای Su-30 ، تکنولوژی بالای این جنگنده به نمایش درآمد. این هواپیما دارای غلاف سوختگیری هوایی، سیستم های جهت مداومت پروازی طولانی تر و تجهیزات آویونیک دوربردتر بود. اما هنوز فاقد سنسورهای لازم برای شناسایی اهداف زمینی و حمله به آنها بود و صفحات نمایشی LCD نداشت. این هواپیما برای شرکت در یک نمایش مهم در کشور شیلی، سراسر اقیانوس آتلانتیک را بدون سوختگیری هوایی! پیمود و پس از آن در نمایشگاه سال 1994 برلین و سپس در نمایشگاه فارنبرو شرکت کرد.



Su-30MK با جگ افزارهای هوا به زمین نمایشی در این نمایشگاهها شرکت کرد و نمایشهای آن بسیار مورد توجه قرار گرفت. احتمال می رود علاقه ی هند نیز از نمایشهای همان سال سرچشمه گرفته باشد.
نیروی هوایی هند (IAF) به منظور تکمیل و جایگزینی جنگنده های قدیمی خود نظیر میگ21 و میگ27 همواره از مشتریان خوب جنگنده های روسی بوده است. پیشتر از این، صنایع هوافضای هند تحت لیسانس شرکت میگویان گیرویچ، هواپیماهای میگ21 و میگ27 را تحت لیسانس تولید (مونتاژ) کرده بود. در آن زمان قرار بود جنگنده های MiG-29A جایگزین میگهای21 و فرسوده ی ناوگان هوایی هند شوند و شمار زیادی از این میگهای29 در هند مونتاژ شوند. با این وجود، هنوز درباره ی توانایی رزمی مدل A این جنگنده نکات مبهم و تردیدهای زیادی وجود داشت به خصوص پس از جنگ خلیج فارس و نبرد بالکان، توانایی هایی میگ29 بسیار مورد تردید قرار گرفته بود. هند به یک جنگنده ی چندمنظوره با توانایی حمل مهمات و برد پروازی زیاد نیاز داشت که این امر به هیچ وجه از پس جنگنده ی ضعیف MiG-29A بر نمی آمد. برخی از مقامات نیروی هوایی هند بر این عقیده بودند که به جای مدل A مدل MiG-29M خریداری شود که توانایی خوبی در Ground Attack دارد و سوختگیری هوایی نیز در آن پیش بینی شده است. اما مقامات عالیرتبه ی هند با این خرید موافقت نکردند (شاید دلائل سیاسی وجود داشت) افزون بر این، با توجه به سیاست سازمان صادرات جنگ افزار روسیه، پشتیبانی و خدمات خوب و مناسبی از میگ29 صورت نمی گرفت (؟) و این موضوع در اعتبار دفتر طراحی میگ تاثیر بسیار منفی گذاشته بود. بدین ترتیب هندی ها احساس کردند Su-30MK می تواند جانشین خوبی برای MiG-29M باشد. از سوی دیگر با توجه به اینکه سوخوی30 از همان نوع رادار سوخوی27 استفاده می کرد که برای هدایت مهمات هوا به زمین خود از سنسورهای ناشناخته ای استفاده می کرد این عقیده به وجود آمد که سیستم های هدایت تلویزیونی و هدایت راداری این جنگنده از MiG-29M ضعیف تر است. همچنین در نیروی هوایی با سابقه ای از جنگنده های دو نفره داشتند، دید مثبتی به این جنگنده وجود نداشت.



اما سوخوی از سفارش هند برای خرید سوخوی30 تقریبن مطمئن شده بود به خصوص که پیشتر از این نیروی هوایی هند جنگنده ی Su-27IB را جایگزین سوخو24 های قدیمی و ضعیف خود کرده بود. با ادعای شرکت سوخوی مبنی بر توانایی های فوق العاده ی سوخوی30 ، علاقه ی هندی ها به سوخوی30 بازهم بیشتر شد.
بالاخره در 30 نوامبر 1996 قرارداد 8/1 میلیارد دلاری برای خرید 40 فروند Su-30MK امضاء شد. در ضمن این قرارداد سوخوی متعهد شد این جنگنده ها را همگی با استاندارد ثابت MKI تحویل دهد. قرار شد نخستین گروه هواپیماهای تحویلی به هند از نوع Su-27K باشند که Su-30MK-I (سری 1) نیز نامیده می شوند و این گروه نخست از سوخوها برای آموزش و آشناسازی خلبانان هندی از مارس 1997 به کار گرفته شوند. به دنبال تحویل این نمونه های اولیه، 8 فروند از نمونه ی Su-30MK-II (سری 2) نیز در سال 1998 مجهز به سیستم های الکترونیکی ساخت ***tant Avionique فرانسه تحویل شدند. سیستم فرانسوی شامل LCD های رنگی، سیستم GPS ، تجهیزات ضدعمل الکترونیک ساخت اسرائیل و سیستم هدفگیری تصویری بسیار دقیق و یک گیرنده ی و هشداردهنده ی راداری بود که به خلبان اطلاع می داد توسط رادار دشمن مورد رهگیری قرار گرفته یا موشکی بر روی جنگنده قفل شده است. قرار شد که 12 فروند دیگر Su-30MK-III (سری 3) در سال 1999 و آخرین گروه 12 فروندی دیگر یعنی Su-30MK-IV (سری 4) با موتورهای بسیار پیشرفته ی تغییر دهنده خروجی AL-37FP در سال 2000 تحویل شوند.
بدین ترتیب در مارس 1997 هند چهار فروند Su-30MKI دریافت کرد. ولی بسیاری از متخصصین هندی عقیده داشتند که این هواپیما تفاوتی چندانی با مدل Su-27UB ندارد
__________________


جمعه 2 بهمن 1388

f_14

   نوشته شده توسط: reza sabbaghi    نوع مطلب :جنگنده های چند منظوره ،

Icon14 F-14 تامکت ، گربه پرنده



تعقیب بمب افکن Tu-95 از ماموریت های مورد علاقه F-14بود

کاکپیت اف-14 دارای یک سیستم هد آپ دیسپلی (HUD-Head Up Display) کیسرAN/AVG-12 و دستگاه نمایش موقعیت افقی و عمودی هواپیما می باشد. همچنین یک دستگاه دوربین راداری نورث راپ AN/AXX برای شناسایی هدف های ماورای دید بصری (BVR) در دوردست به کار می رود. در اف-14 یک سیستم تلوزیونی وضوح بالای مداربسته با قابلیت پخش انتخابی در هر یک از کاکپیت ها (FOV) نیز تعبیه شده است. این سیستم مدار بسته می تواند با نصب در کاکپیت عملیات را به وسیله سیستم تلوزیونی کاکپیت ها ضبط نماید. البته یک سیتم جدید تر نیز در حال نصب بر روی هرسه مدل اف-14 (A+,B,D) می باشد.



تجهیزات الکترونیکی اف-14 نیز شامل رادار هشدار دهنده و کنترل AN/ALR-45، رادار هشدار گیرنده AN/ARL-50، سیستم پرتاب فلر یعنی همان گوی های آتشینی که باعث گمراه شدن موشک های حرارتی می شوند AN/ALE-29/39 که این سیستم در بین دو سکان عمودی در پشت بدنه هواپیما قرار گرفته است و سیستم سردرگم کننده رادار های دشمن Sanders AN/ALQ-200 Deception Jamming Pod می شود.



کاکپیت پیشرفته اف-14

تامکت قابلیت حمل یک توپ 20 میلیمتری داخلی گتلینگ را که در سمت چپ بدنه واقع گشته است، دارا می باشد. این جنگنده می تواند انواع موشک های فونیکس، سایدویندر، اسپارو و موشک میان برد پیشرفته
AIM-120 را حمل نماید. بیش شش موشک فونیکس در چهار مقر زیر بدنه و بین موتور ها و دو مقر در قسمت ثابت بالها، دو سایدویندر در مقر های ثابت بالها و بالای موشک فونیکس می تواند حمل شود.اف-14 تامکت اولین پروازش را در 20 دسامبر 1970 و اولین پرواز عملیاتی اش را در سال 1973 انجام داد. قبل از انقلاب سال 1979، 79 فروند اف-14 به ایران تحویل شد. البته تعدادی از جنگنده های ارزشمند در جنگ میان ایران و عراق از بین رفتند. در سالهای اخیر نیروی دریایی آمریکا 699 فروند از این پرنده ارزشمند را در خدمت خود داشت.



F-14 بر روی عرشه ناو اینترپرایز
__________________


جمعه 2 بهمن 1388

F_15

   نوشته شده توسط: reza sabbaghi    نوع مطلب :جنگنده های چند منظوره ،

Icon14 F-15 ، حافظ آسمان غرب


این مدل دوکابینه موسوم به Strike Eagle برای ماموریت های هجومی مخصوص و دقیق طراحی تولید گردیده ، کابین عقب این هواپیما نه بمنظور آموزش بلکه برای اوپراتور اویونیک و سیستم های کنترل اسلحه ( مشابهه اف-14 ) تجهیز گردیده ، از این مدل دو نوع جدید به نامهای F-15S و F-15I ساخته شده ، نوع S آن که مدلی تقلیل داده شده از E بوده و فاقد سیستمهای جنگ الکترونیک است برای عربستان سعودی ساخته شده و نوع I آن مخصوص نیروی هوائی اسرائیل ساخته شده است


مشخصات جنگنده F-15 Strike Eagle :


تعداد سرنشین:2 نفر

طول:19.44 متر

طول دوسر بالها:13 متر

بلندی:5.6متر

مساحت بالها:56.5 متر مربع

وزن خالی:14.379كیلو گرم

حداكثر وزن برخواستی:36000 كیلوگرم

نیروی پیشران:دو عدد پرت اند ویتنی با پسسوز و 129كیلو نیوتون هركدام

حداكثر سرعت: 2.54 ماخ

حداكثربرد:3.9000كیلومتر



تسلیحات:


یك توپ20میلیمتر


8 عدد موشك:


AIM-7M Sparrow

AIM-9M Sidewinder

AIM-120 AMRAAM

AGM-65 Maverick

AGM-130

AGM-84 Harpoon

AGM-84K SLAM-ER

AGM-154 JSOW

AGM-158 JASSM


This image has been resized. Click this bar to view the full image. The original image is sized 639x407 and weights 19KB.

بمبها:


B61 nuclear bomb

Mark 82 bomb

Mark 84 bomb

CBU-87 CEM

CBU-89 Gator

CBU-97 SFW

CBU-103 CEM

CBU-104 Gator

CBU-105 SFW

GBU-10 Paveway II

GBU-12 Paveway II

GBU-15

GBU-24 Paveway III

GBU-27 Paveway III

GBU-28

GBU-31

GBU-39 Small Diameter Bomb


This image has been resized. Click this bar to view the full image. The original image is sized 640x381 and weights 21KB.

بر خلاف دیگر جنگنده های دو سرنشینه كه سرنشین پشتی فاقد كنترلر های پروازیست در صندلی عقب Strike Eagle اپراتور تسلیجات میتواند هدایت اضطراری انجام دهد.


سیستمهای جنگ الكترونیك Strike Eagle كامل و دارای سنسورهای هشدار قفل راداری و پارازیت انداز و چف و ... است. سیستم ناوبری داخلی از یك ژیرسكوپ لیزری پیوسته برای مانیتور كردن محل هواپیما روی كامپیوتر مركزی و نهایتا نمایش روی نمایشگر راداری هر دو كاكپیت. سیستم راداری APG-63(V)3 سرنشینان را قادر به برنامه ریزی حمله به اهداف زمینی از فاصله دورتر نسبت به نمونه های قبلی میكند.این مدل رادار طوریست كه بعد از انهدام اهداف زمینی نقشه هوا به زمین رو فریز میكند و به سرعت روی اهداف هوایی زوم میكند همچنین هنگامی كه جنگنده مورد هجوم دشمن هوایی قرار میگیرد خلبان میتواند به اهداف هوایی حمله كند در حالی كه اپراتور سیستم تسلیحات به اهداف زمینی حمله میكند.


یك ارتفاع سنج فروسرخ امكان پرواز جنگنده را در شب و در ارتفاع بسیار پایین در تمام شرایط آب و هوایی فراهم میكند برای حمله به اهداف زمینی و با تهدید كمتر از طرف اهداف زمینی سیستم LANTIRN شرایط برابر برای دقت بكار گیری تسلیهات در شب و روز و شرایط بد آب و هوایی ایجاد میكند این سیستم دو غلاف در خارج بدنه جنگنده دارد همچنین ویدیو برای HUD كه تصاویری مانند روز تولید میكند.غلاف ناوبری شامل رادار ناهمواریهای زمین كه امكان پرواز در ارتفاع بسیار پست را ایجاد میكند این كار را خلبان خودكار انجام میدهد یعنی دستگیره هدایت را بالا و پایین میكندوغلاف هدفگیری كه در ارتفاع بسیار پست اهداف را از فاصله 16 كیلومتر نشانه گذاری میكند( این حالت خطری جدی برای پدافندهای بردكوتاه مثل تور ام 1 است ) همچنین بطور اتومات و فروسرخ موشكهای هوا به زمین یا بمبهای لیزری رو هدایت میكند.
__________________


برچسب ها: F_15 ،

جمعه 2 بهمن 1388

f_14

   نوشته شده توسط: reza sabbaghi    نوع مطلب :جنگنده های چند منظوره ،

Icon14 F-14 تامکت ، گربه پرنده



جنگنده اف-14 تامکت هواپیمایی دو موتوره، بال متغیر و دو سرنشینه می باشد که به منظور حمله، رهگیری و نابودی جنگنده های دشمن به صورت بیست و چهار ساعته و در هر وضعیت جوی و اقلیمی طراحی گشته است و قادر به انجام عملیات از روی ناو هواپیمابر نیز می باشد.

اف-14 قادر است به طور همزمان بیست و چهار هدف را به وسیله سیستم های راداری پیشرفته خود شناسایی کرده و به وسیله موشک فوق پیشرفته فینیکس- که بر روی هیچ جنگنده دیگری قابل نصب نمی باشد- شش فروند از آنان را نابود نماید.



همچنین تسلیحات اف-14 شامل موشک های دیگری از جمله موشکهای هوا به هوای ساید ویندر aim-9l، موشک اسپارو aim-7 و موشک پیشرفته برد متوسط آمرام aim-120و ترکیبی از راکتها و بمب های دیگر نیز می شود.همانطوری که بیان شد، اف-14 جنگنده ای دارای دو خدمه و دو سکان عمودی و همچنین بال های متغیر می باشد. موتورهای اف-14 به طور موازی هم و در یک ساختار مرکزی شکل گرفته اند.
ترمز های بال پروانه ای اف-14 در بین دو سکان عمودی و در سطوح بالا و پایین بدنه واقع شده اند. باله ای این جنگنده به منظور جمع شدن اتوماتیک در هنگام پرواز البته همراه با یک کنترل دستی برای تغییر اندازه زاویه بالها در مواقع غیر پرواز برنامه ریزی شده اند. دو سکان عمودی، متمایل بر روی سطح بالایی موتور و منحرف به سمت خارج سوار شده اند. دامنه عادی جمع شدن بالها از 20 درجه تا 68 درجه و برای جاگیری کمتر روی عرشه ناوهای هواپیما بر تا 70 درجه می باشد. نا گفته نماند سرعت جمع شدن بالها 7/5 درجه بر ثانیه است.برای کنترل غلتش کمتر از 57 درجه اف-14، از بالچه هایی در نقطه ابتدایی بالها و نزدیک ورودی موتورها استفاده می نمایند که به صورت جداگانه عمل می نمایند.


F-14 در حال شکستن دیوار صوتی

اگر از جلو به اف-14 نظری بیفکنیم، دو مدخل ورودی هوای بزرگ را مشاهده می نماییم که اندکی به سمت خارج متمایل شده اند. این اندک تمایل به منظور تقلیل مقاومت بین هوای موتور و لایه های جانبی ای موتور صورت گرفته است.گازهای اگزوز موتور ها از میان فلپ های مکانیکی متغیر، که در دور های مختلف موتور به اندازه معین و به طور منظم باز و بسته می شوند، خارج شده و فشار نیروی تولیدی موتور را ایجاد می نماید.اخیراً با استناد بر مطالعاتی که بر روی گازهای خروجی موتور های اف-14 انجام شد، نیروی دریایی محدودیت هایی را برای پرواز آن در ارتفاعات کم و سرعت های بالا در چنین فواصلی قرار داد و کاربرد سیستم پس سوز برای اف-14 های مدل dو b در هر ارتفاعی به جز موارد بحرانی و موقعیت های خطرناک نظامی و جنگی ممنوع گردید.اف-14 گرومن، اصلاً برای جایگزینی هواپیمای اف-4 فانتوم طراحی گردید و اولین اف-14 مدل a در اوسط دهه 1970 معرفی شد.



F-14 در حال سوخت گیری هوایی
اف-14 مدل +a، مدل ارتقا یافته اف-14 a، با موتور های جدید جنرال الکتریک f-110، که هم اکنون هم در تمام ناوگان های دریایی آمریکا معمول است، بیش از یک حریف معمولی برای هواپیماهای هم سطح به شمار می آید.سیستم پالس دوپلر awg-9 یک رادار چند حالته است که قادر به شناسایی بیست و چهار هدف به طور همزمان و شلیک مستقیم به شش عدد از آنان می باشد. البته این سیستم که در دهه 1960 طراحی شده است، یکی از قدیمی ترین سیستم های رادار هوا به هوا می- باشد که هنوز هم بسیار پرقدرت می نماید و با استفاده از نرم افزار های کنترلی جدید توانایی های آن برای تبدیل به یک سیستم برای قرن بیست و یکم افزایش می یابد.
__________________